Dion en symbiose

Symbiose is het harmonisch samenleven van twee levensvormen. Beide partners zijn zo goed op elkaar ingespeeld, dat de samenwerking meer oplevert dan de optelsom van één plus één. Een metafoor uit de natuur, die we bij Dion graag volgen. Want ook wij halen samen met onze klanten het beste uit mens en organisatie.

		Remora's zijn baarsachtige vissen die voorkomen in tropische wateren, rond kustgebieden en koraalriffen. Met de zuignap op hun kop verbinden ze zich met een haai, een rog of een walvis. Remora's zorgen ervoor dat deze vrij van parasieten blijven. Door de restjes prooi die zij toegespeeld krijgen, leven zij in harmonie samen met hun gastheer.
		Groene zeeschildpadden zijn herbivoren. Ze voeden zich met algen en zeegras uit koraalriffen en langs rotsige kusten. Groene zeeschildpadden hebben van nature een bruine tot zwarte kleur. Hun schilden kleuren regelmatig groen van de algen. Om zich hiervan te ontdoen, hebben de schildpadden een symbiotische relatie ontwikkeld met tropische vissen, die zich voeden met de algen op het schild.
		In het ruige, woestijnachtige zuidwesten van de Verenigde Staten voelt de witvleugelduif zich op zijn best. In vlucht valt hij op door de kenmerkende witte strepen op zijn vleugels. Hij strijkt graag neer op de veelvoorkomende cactussen in dat gebied, waarvan hij de vruchten eet. De cactus profiteert van deze symbiose doordat de duif op deze manier de zaden over een groter gebied verspreidt.
		In het wild vormt de amaryllis een prachtige symbiose met de piepkleine kolibrie. De nectar van de amaryllis bevindt zich diep in de bloem, onbereikbaar voor insecten. De kolibrie kan er als enige bij, met zijn lange snavel én zijn vermogen om stil in de lucht te blijven hangen. De overvloedige, zoete nectar heeft de kolibrie hard nodig om in zijn energieverbruik te voorzien. Tegelijkertijd helpt de kolibrie met de bestuiving van deze opmerkelijke en bijzonder giftige plant.
		Hommels en bijen vliegen van bloem tot bloem om stuifmeel en nectar te verzamelen. Dat is nodig om aan de voedingsbehoefte van hun volk te voldoen. Planten en bloemen kunnen op hun beurt niet zonder kruisbestuiving door insecten om zich voort te planten.
		Vogels zie je veelvuldig in de buurt van kuddes grazend vee. De insecten, die worden opgeschrikt door de hoeven van het vee, vormen het hoofdmenu van de vogels. Door mee te reizen op de rug van een koe, een buffel of een hert, is de vogel veel succesvoller in het vinden van voedsel. In ruil voor de gastvrijheid verwijderen de vogels parasieten van de huid van het vee.
		De clownvissen die tussen de tentakels van tropische zeeanemonen leven zijn een bekend voorbeeld van een mooie symbiotische relatie. Bij dreigend gevaar verschuilt de clownvis zich tussen de giftige tentakels, waarvoor hij zelf ongevoelig is. In ruil voor deze bescherming, komt de clownvis op zijn beurt agressief op voor zijn gastheer als deze wordt bedreigd door anemoonetende vissen.
		Vlinders, zoals de oranje luzernevlinder, bezoeken bloemen om nectar te verzamelen. Nectar is een suikerrijke vloeistof die vlinders nodig hebben om zich te voeden. Bloemen daarentegen zijn in hun voortbestaan afhankelijk van kruisbestuiving door insecten. Als dank voor de kostbare nectar verspreidt de vlinder stuifmeel voor de bloemen.
		Je ziet ossenpikkers niet uitsluitend in de buurt van vee, maar ook vaak bij grote, wilde dieren als olifanten, giraffen en neushoorns. Bij hun trektochten over prairies en savannes schrikken deze dieren insecten op, waar de ossenpikker van leeft. In ruil voor deze maaltijden op een presenteerblaadje verwijdert de ossenpikker parasieten van de huid van zijn gastheren.
		Net als hommels en bijen, verzamelen ook vlinders als de bruine vuurvlinder nectar van bloemen. In Nederland komt deze vrij zeldzame vlindersoort voor in de natuurgebieden van de Veluwe en Drenthe. Bloemen profiteren van deze samenwerking doordat de vlinder stuifmeel verspreidt en daarmee het voorbestaan van de soort veiligstelt.
		De anemoonkrab leeft in symbiose met verschillende soorten zeeanemonen. De giftige tentakels van de anemoon beschermen de krab tegen zijn natuurlijke vijanden. In ruil voor deze bescherming bezorgt de krab zijn gastheer restjes van zijn eigen gevangen voedsel.
		Herten kijken om zich heen om zo eventuele vijanden op tijd te signaleren. De aap helpt de herten daarbij door vanuit een boom uit te kijken naar gevaarlijke bezoekers. Wanneer een dier nadert, slaat de aap alarm waardoor het hert tijdig kan vluchten. In ruil voor deze waarschuwing, beschermt het hert de aap wanneer deze op de grond naar voedsel zoekt.